Tesoro Blu

Tesoro Blu to hotel, który z jednej strony aspiruje do roli luksusowego azylu dla dorosłych, a z drugiej co chwilę serwuje niespodzianki – trochę jakby Grecy postanowili połączyć relaks z elementem przygody. Na przykład łazienka z przeszkloną ścianą (z roletą, żeby zachować resztki prywatności). Prysznic? Cztery tryby zraszania – deszczownica, słuchawka, frontalny strumień na tors oraz drugi – zaskakująco precyzyjny – skierowany wyłącznie na łydki. Największy „plot twist” to chyba fakt, że w Grecji papieru toaletowego nie wrzuca się do toalety. Niby detal, ale w połowie wyjazdu zaczynasz kwestionować wybory cywilizacyjne całego kontynentu. Na szczęście hotel wynagradza to solidnym komfortem: wygodny materac (idealny balans między „deska” a „zjeżdżalnia”), dobra klimatyzacja, grube zasłony i absolutna cisza. Nie sądziłam, że da się spać tak dobrze bez melisy. Hotel naprawdę jest oazą spokoju. Starsze pary z UK i Włoch doceniły to chyba jeszcze bardziej – choć niektórzy Brytyjczycy mogli poczuć się *zbyt* jak w domu, kiedy na jedynym wieczorku artystycznym wystąpiła wokalistka z Anglii. Był to jedyny moment, gdy w hotelu coś się działo – zabrakło lokalnych atrakcji, greckiej muzyki czy czegokolwiek bardziej południowego niż sos winegret. A skoro już przy wyżywieniu jesteśmy – śniadania zdecydowanie nie przejdą do historii. Gdyby nie nazwa hotelu, mogłabym przysiąc, że to śniadaniowa oferta stacji benzynowej z okolic Lixouri: np. jeden ser żółty, jedna „feta”, a ekspres do kawy, który uparcie ignoruje istnienie mleka. Kolacje – już zdecydowanie lepiej. Jakość dań bardzo dobra, nawet pojawiały się regionalne potrawy (kefaloński mięsny placek), ale po tygodniu znajomość menu jest bardziej zażyła niż z własnym psem. Wrażenie ogólne? Przerost formy nad treścią, ale przynajmniej ta forma była naprawdę ładna. Plaża tuż obok – wystarczy przejść przez ulicę. I tu prawdziwa niespodzianka: długie pasmo piasku i żwiru, krystalicznie czysta, ciepła woda i brak parawanów oraz dzieci budujących zamki na wysokości twoich kostek. Można było ponurkować z maską, popluskać się w spokojnych falach i… po prostu odetchnąć. Jedyny minus – brak hotelowych leżaków, ale za 10 EUR można było wypożyczyć komplet od sąsiednich Greków. Sam hotel prezentuje się jak wypieszczony projekt modernistycznego architekta z obsesją na punkcie symetrii. Krzaczki przycięte, trawniki zielone, a kozy pasące się przy klombach dodają lekko surrealistycznego klimatu. Wisienką na torcie są koty, które zawładnęły zielenią i wylegują się jakby miały własny pokój deluxe. Basen? Czysty, duży, z dużą ilością wolnych leżaków – idealny dla tych, którzy chcą odpocząć, a nie walczyć o miejsce jak w sezonie w Hurghadzie. Obsługa zasługuje na osobne podziękowania – zawsze uprzejma, pomocna i cierpliwa, choć momentami akcent potrafił zaskoczyć bardziej niż ceny w strefie wolnocłowej. A jeśli chodzi o „adults only”, to warto dodać gwiazdkę: „no chyba, że masz suite z prywatnym basenem i dzieci”. Bo wtedy, jak się okazuje, dorosłość to stan konta, nie wiek. Na koniec mała uwaga dla tych, którzy marzą o wakacjach bez rodaków – miło mi poinformować, że i tu nie uciekniemy od siebie. Polacy są jak IKEA – zawsze gdzieś się znajdą, nawet w najbardziej egzotycznych zakamarkach Grecji.